W andyjskim Cuzco dech zapiera z wrażenia. Wiele razy

cuzco

Peruwiańskie zabytki, które znajdują się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO, to unikalna szkatuła z perłami. O drugim z nich – historycznym Cuzco – opowiada Ksymena Jasiewicz.

Na liście UNESCO Cuzco zostało umieszczone w 1983 roku, jako obiekt dziedzictwa kulturalnego. Było dawną stolicą Inków. Położone na wysokości ponad 3300 metrów nad poziomem morza zapiera dech. Dosłownie. Znaczenie słowa „soroche“ w tym mieście poznamy na dzień dobry i na własnej skórze.

Z czasów inkaskich pozostało niewiele, ale wystarczająco, by dech zaparło ponownie.

Chociażby Świątynia Słońca z potężnym murem, na której ruinach obecnie posadowiony jest kościół i klasztor Santo Domingo. Możemy zwiedzić wnętrza, a w nich świątynię Księżyca, Wenus, Pioruna… Wróć! To zabytki Inków – zatem: świątynię Quilla, Chasca Qoyllur, Illapa… Możemy udać się na pobliskie wzgórza, by z tej perspektywy spojrzeć na miasto – na jego czerwone dachy, zwartą zabudowę, pozorną z tego oddalenia ciszę.

A jest co podziwiać w okolicach Cuzco. Dech – ponownie – zapierają Sacsayhuamán, Quenco, Tambo Macháy. I inne, mniej znane – a równie niesamowite… Możemy – spacerując dawnymi inkaskimi uliczkami – poczuć klimat sprzed wieków, poczuć żywą tradycję. Możemy dotknąć kamieni, które są niemymi świadkami wspaniałości Tahuan Tin Suyu. Jakże nie poczuć dreszczyku emocji, kładąc dłoń na tych kamieniach z myślą, że przed wiekami spoczywała na nich dłoń Inków?

Możemy też wsłuchać się w świst wiatru dobywający się z antary i w płaczliwe zawodzenie quenas, i w rytmiczny stukot chajchas, i w porywające nogi do tańca struny charango – bo pod pochyłymi ścianami ulic przystanął zespół indiańskich muzyków. Indiańskich czarodziejów pokazujących, że to z natury wywodzą się najpiękniejsze nuty.

Jasne, że zapiera dech w piersiach! A skoro o tańcu mowa – jeszcze jeden taniec ten dech zapiera. Taniec ziemi pod stopami. Ten kraj często doświadczany jest przez sismos – sejsmiczne drżenia, ale poczuć, jak drży skorupa, tego opisać się nie da. Ważne, że spośród burzliwych dziejów historii i gniewu Matki Natury Cuzco zachowało swą dostojną świetność. Tak przedhiszpańską, jak kolonialną. Czyż nie perełka?1)http://whc.unesco.org/en/statesparties/pe; UNESCO. Światowe dziedzictwo kulturalne i naturalne. Skarby kultury i przyrody świata. Ameryka Środkowa i Południowa. Warszawa 1998.

Przypisy:   [ + ]

1. http://whc.unesco.org/en/statesparties/pe; UNESCO. Światowe dziedzictwo kulturalne i naturalne. Skarby kultury i przyrody świata. Ameryka Środkowa i Południowa. Warszawa 1998.
Ksymena Jasiewicz
O Ksymena Jasiewicz 12 artykułów
Z wykształcenia historyk i polonista; pracuje w szkole podstawowej. Każdy peruwiański temat rozpatruje ze wszystkich stron. Jej sympatia do Peru trwa trzydzieści lat i stale się pogłębia.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.