W „Księdze Indian” Ewa Lips pisała: „Inkowie. To brzmi jak legenda. To symbol największej potęgi, jaką stworzyła kultura indiańska, zanim brodaci najeźdźcy przyszli rabować złoto Atahualpy”.

Skąd w ogóle wzięli się Inkowie? Cristóbal de Molína w dziele: „Ritos y fábulas de los Incas” pisał, że: „Manco Capac i jego rodzina szczycili się, że wyszli z Pacari Tampo, i to pierwszego dnia, gdy Słońce wzeszło na niebie… Stąd też nazwali siebie Intip Churi, Synami Słońca, i bogu Słońca cześć oddawali jako ojcu swemu” – cytat ten przytacza Siegfried Huber w „Państwie Inków”.

Słońce zsyła swoje dzieci

Według starej legendy ludzie żyli bez praw i religii. Inti zesłał na Ziemię swe dzieci, aby nauczyły lud godnego życia. O pojawieniu się rodzeństwa na ziemi pisze Konrad W. Osterloff w „Dzieciach Słońca”. Manco Capac, nazywany pierwotnie Ayar Manco i Mama Ocllo, Ayar Oco i Mama Rawa, Ayar Cachi i Mama Ipa Quora oraz Ayar Auca i Mama Huaco pojawili się u brzegów Jeziora Titicaca i wyruszyli na północ. Z biegiem czasu Manco Capac i Mama Ocllo wyeliminowali drogą rywalizacji resztę rodzeństwa. Od Inti otrzymali złoty pręt, niegdyś będący w posiadaniu Tonapy, z przesłaniem, że tam, gdzie zagłębi się on w ziemię, mieli założyć miasto – pisał Juan de Santa Cruz Pachacuti Yamqui Salcamaygua. Cuzco powstało w pobliżu wzgórza Huanacauri.

Zgodnie z inną legendą, przytoczoną przez Konrada W. Osterloffa, Manco Capac miał na ziemi przodków. Byli to wódz Tumbe i jego syn Quitumbe, któremu żona powiła syna imieniem Huallanay. Zamieszkiwał on w niezidentyfikowanym kraju, gdzie na świat przyszedł jego syn Tome, przyszły ojciec Atau i dziad Manco Capaca. Według kronikarzy hiszpańskich z tej właśnie linii wywodził się pierwszy Inka. Zgodnie z wolą Inti, Inkowie mogli pojmować za żony jedynie swoje siostry.

Krótka dynastia Inków

Po śmierci Inki Manco Capac rządy obejmowali jego następcy. Wymieniają ich między innymi Siegfried Huber w „Państwie Inków” oraz Alfred Métraux w książce: „Inkowie”. Byli to kolejno:

  • Sinchi Roca i Mama Coca,
  • Lloque Yupanqui i Mama Cahua,
  • Maita Capac i Mama Tacucaray,
  • Capac Yupanqui i Curihilpay,
  • Inca Roca i Mama Micay,
  • Yahuar Hyacac (wcześniej zwany Cusi Hualpa) i Mama Chicya,
  • Viracocha Inca (wcześniej zwany Hatun Tupac) i Mama Rondocaya,
  • Pachacuti Yupanqui (wcześniej zwany Cusi) i Mama Anaquarqui,
  • Topa Inca Yupanqui i Mama Ocllo,
  • Huayna Capac i Araucana Ocllo.

Biali, brodaci mężowie

Huayna i Araucana mieli syna Huascara, prawowitego następcę tronu. Ojciec widział jednak na tronie syna młodszego, Atahualpę, zrodzonego ze związku z piękną Paccha. Wskutek rywalizacji o władzę wywiązała się krwawa bratobójcza walka, na czas której przypada także początek konkwisty. W rezultacie wojska Huascara zostały rozbite, jego rodzina wymordowana, on sam uwięziony. Natomiast do Atahualpy docierać zaczęły informacje, że w pobliżu Túmbez pojawili się „biali, brodaci mężowie”.

Wydarzenia następowały szybko, a przekonanie, że nie są to bogowie, przyszło za późno. Szesnastego listopada 1532 roku pojmano Atahualpę, stracono go 29 lipca 1533 roku. Nie pomógł złoty okup złożony w Cajamarce. A już 15 listopada tego samego roku Hiszpanie weszli do Cuzco. Tak rozpoczęła się nowa epoka.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Wpisz komentarz
Imię